Poor little thing wants to see moose

We zijn alweer een paar dagen verder... En ach, wat te vertellen?

Misschien dat God overal is in Amerika? Grote affiche aan een kerk: 'Jesus fuels you up.' Of beter nog, een nummerplaat: 'God is my pilot.'

Of dat we net de wilde White Mountains verlaten hebben om naar het waterige Maine te trekken? En daar kunnen we volgens een Canadees die we op Bold Mountain ontmoet hebben ZEKER walvissen zien...

Het landschap is hier ongelooflijk. Gisteren een uitputtende klim naar een prachtig meer middenin de bergen, met voetsporen van elanden (= moose). Jammergenoeg nog niet oog in oog gestaan met een eland, maar men heeft ons verzekerd dat dat nog komt.

Maar... wat me tot tranen toe bewoog, was de ontmoeting met een kleine zwarte beer. Jammergenoeg zaten we toen wel in een kabellift, maar we hebben het beestje duidelijk gezien. Heel even keek het ons ietwat verbouwereerd aan om dan ongestoord verder bessen te zoeken. Die eten ze erg graag, zei Samantha, de kabelliftdame. Zo'n wilde beer zien, dat zorgt voor een vreemd gevoel. Eerst wat ongeloof: het lijkt niet echt, het is er eentje van plastic. Maar dan: een wilde beer! Zo gewoon in de natuur. Ik zweer het: dat is wat anders dan de wilde konijntjes die nu en dan eens vanuit de weide de tuin binnenbuitelden vroeger.

Ondertussen zijn we verder blijven kamperen met het obligate gezellige kampvuurtje 's avonds. Maar we hebben ook al een nacht doorgebracht in een B&B chez Pattie in North Bennington (Vermont). Pattie bleek het startsein te zijn voor een reeks ontmoetingen met 'de andere Amerikaan': mensen met een normale lichaamsbouw en een bevredigend IQ. Nog even vermelden toch dat ik in een toeristische winkeltje opbotste tegen een dame in een karretje/wagentje/rolstoel die tot een zittend bestaan veroordeeld was wegens haar zwaarlijvigheid. Misselijkmakend!

Maar goed, Pattie dus. Pattie was de max. Ze bracht ons vanalles bij over de Amerikaanse manier van praten met mensen. Ze stuurde ons naar 'Kevin's diner' waar we volgens haar de 'best hamburgers in the universe' geserveerd zouden krijgen. (Even later bleek dat ook zo te zijn.) En 's morgens maakte ze ons een heerlijk ontbijt klaar en gaf ze ons allerlei tips voor trips. En Pattie was het die me 'poor little thing' noemde.

Want, beste lezer, tussen alle leukigheden in, is mij iets ergs overkomen. Een of ander stuk ongedierte heeft me nu ongeveer vier nachten geleden gebeten op mijn linkerhand. Sindsdien is mijn linkerhand aardig beginnen opzwellen. Ik vreesde al voor 'het zittend bestaan in een karretje' toen ik merkte dat de zwelling zich langzaam maar zeker ook begon te verspreiden naar mijn vingers en onderarm. Paniek!!!!!!! Om een lang verhaal kort te maken: Pattie heeft me gedrogeerd met de helft van haar medicijnenkast, maar niks werkte. De volgende dag zijn we in Woodstock (!) een health care centre binnengevallen, waar de "Oh my God, this looks serious'-en niet van de lucht waren. Gelukkig kwam de innemende doctor JaM Smith to the rescue en schreef hij me antibiotica voor. Mijn linkerhand ziet er alweer wat minder obees uit. Oef. Het is wat. Valeer Traleer en de beesterij. Ik spuit me vol met Deet (wat een afdoend middeltje tegen beten zou moeten zijn) en toch hebben de olijkerds me telkens weer te pakken. Doch heb geen medelijden, ik loop alweer zorgeloos en vrolijk rond te hossen.

We hebben er ondertussen ook een punt van gemaakt om wat meer met mensen te praten en dat is tot nog toe aardig gelukt. Als men vraagt waar we vandaag komen, begint men meteen over Budweiser. Dat we dat bier dringend eens wat lekkerder moeten maken. Het lijkt wel alsof 75% van de Amerikanen Belgie nu pas kent sinds de overname door Inbev. Lijkt me ook logisch, want in elke krant die je hier te pakken krijgt, lees je alleen binnenlands nieuws... Trouwens, het is heerlijk bier drinken uit mijn KortrijkConge-beker. Zo heb ik tenminste nog wat voeling met mijn thuisland. (Wel pijnlijk dat ik in een bar mijn ID moest tonen, omdat de dame in kwestie moeilijk geloofde dat ik ouder was dan 21. Bij Pieter was er vanzelfsprekend geen twijfel mogelijk.)

Zo, we trekken verder naar het noorden. We hebben een goede radiozender gevonden met Rock Classics en we shaken aardig mee in de auto. Amusement verzekerd!! De eerste beer is gespot, het kan niet meer stuk!

Toedeloe!!!!