Valerie and her month of wonders

De laatste dag en mijn hart klopt elk uur wat harder in mijn keel. Vooral nu, nu ik nog iets wil schrijven.

Vanavond nemen we om negen uur NY-time en vijf uur Belgische tijd het vliegtuig naar huis. Donderdag landen we tegen 15.00u Belgische tijd. Het wordt aanpassen!

Eergisteren...

'I've never been in a cab before,' zeg ik tegen Julia vlak voor we instappen. 'No way,' zegt ze. Yes way, denk ik, maar heel zeker ben ik het niet. Ik kan het me in elk geval niet meer herinneren. Julia en Jae nemen ons mee uit vanavond.

De chauffeur brengt ons naar Grand Street, Brooklyn, en zet ons netjes af voor een Koreaans restaurant. Jae drukt de chaffeur wat biljetten in de hand en troont ons het restaurant binnen. Hij is ontzettend blij dat we met hem en Julia Koreaans willen gaan eten. Hij zegt voortdurend: 'You'll love it, you'll love it.' We laten het kiezen vanzelfsprekend aan hem over, want van wat er op de kaart staat begrijpen we niks. Het lijkt alsof hij enorm veel bestelt, maar wanneer het allemaal op tafel komt valt het best mee. De dienster lijkt als twee druppels water op Juliette Lewis. Wanneer ze Jae ziet, is het liefde op het eerste gezicht. Ze kan haar ogen niet van hem afhouden. We vinden haar alle vier erg grappig. Ze lijkt een beetje op een konijntje, vind ik, ze huppelt. Ze lijkt ook een beetje op een starlet uit de jaren 50. Ze vertrekt binnenkort naar Parijs. Ik zeg dat ik Parijs een mooie stad vind. Zij zegt dat ze Berlijn fantastisch vind en ik vraag me luidop af wat het toch is dat Berlijn zo ongelooflijk maakt. Opvallend hoe ontzettend goed ik me voel die avond. Of ligt het aan de Koreaanse sake die we argeloos naar binnen gieten? Ik kan niet ophouden met vragen stellen en praten. De volgende dag zal Pieter zeggen dat hij enorm trots op me was. Omdat ik zo veel durfde zeggen en vragen aan Julia en Jae. Hmhmhm.

Maar goed, de dienster vraagt waar wij vandaan komen en haalt vervolgens haar beste Frans boven. Opmerkelijk hoe iedereen hier denkt dat in Belgie zonder uitzondering Frans gesproken wordt.

Het eten is overheerlijk! Zou er in Belgie een Koreaans restaurant zijn? Allen daarheen!

Voor we vertrokken heeft Jae ons zijn website getoond.

Het ziet er allemaal enorm professioneel uit. Zijn merkt heet 'ugly original' en ik vind het logo enorm mooi. Eenvoud siert, denk ik. Hij vertelt over de modeshoots die hij deze week gedaan heeft. We vragen of hij succes heeft en hij schudt meewarig zijn hoofd. Maar dan roept Julia: 'Jae, you're succesful!' Blijkt dat de jongen de bescheidenheid zelve is. Hij verschijnt binnenkort met zijn collectie in een van de meest toonaangevende modetijdschriften uit Azie. We gooien met complimentjes en Jae breekt los. Hij sleept een enorme tas aan - uit zijn collectie - en toont ons enkele van zijn T-shirts. De oh's en de ah's zijn niet van de lucht. We vertellen hem dat Pieter's zus modejournaliste is en stellen voor dat ze een artikel schrijft over hem. Nu begint Jae op wolkjes te drijven. In Belgie? Echt? Hij maakt meteen plannen om ons iets van zijn werk mee te geven. Hij zal zijn website doormailen en dan kunnen we zien of er iets te regelen valt. Maar er wordt getoeterd. De taxi.

Terug in het restaurant... Onze New Yorkers zijn enorm galant. We moeten maar een derde van de rekening betalen. Het was immers mijn voorstel, verduidelijkt Jae. We wandelen de straat uit en passeren langs het cafe dat Julia ons enkele dagen eerder aangeraden heeft. Kom, zegt Pieter, ik trakteer jullie. We zitten buiten en het duurt niet lang voor het gespreksonderwerp verandert in Amerikaanse en Russische politiek. Julia is Russisch van geboorte en ze weet hoe het zit. Ze heeft zo haar eigen ideeen over alles en we luisteren geinteressseerd. Tijdens dit gesprek zegt Jae niks. Hij is niet geinteresseerd in politiek.

Het is een fijne avond en ik begin Julia en Jae steeds meer te apprecieren. Pieter denkt dat Jae ontzettend verliefd is op Julia. Jae heeft eerder al gezegd dat hij met haar zal trouwen. Maar dat was toen we het hadden over zijn verblijf hier. Voor zover we er iets kunnen uit opmaken verblijft Jae hier illegaal, tenzij hij blijft studeren. Zijn Engels is niet zo goed. Hij zegt dat het leren erg moeilijk gaat, maar hij doet zijn best. Zijn dagboeken bijvoorbeeld schrijft hij nog in het Koreaans. Wanneer Pieter later op de avond nogmaals vraagt naar zijn relatie met Julia, antwoordt Jae: 'It's nothing physical, I just really love her and I want to marry her.' Vreemd, maar het is waar. Ze hebben het ontzettend goed samen. Je ziet het, dat hij haar graag ziet. Hoe hij naar haar kijkt en haar aanraakt. Maar het is niet wederzijds. Dat weet ik omdat ik met Julia over relaties in New York sprak. Niemand is serieus, zegt ze, iedereen zoekt plezier voor enkele nachten. Of dagen. Maar een serieuze relatie in New York opbouwen is enorm moeilijk. Ze zou heel graag met iemand samen zijn, maar ze kent voorlopig niemand, zo eindigt ze ons gesprek.

De dag na ons uitje met Julia en Jae gaan we naar het Guggenheim. Vergeet alles wat ik de vorige keer gezegd heb over kunst en over het MOMA. Voor het eerst in mijn leven raakt een kunstwerk mij. Ik ben in alle staten! Innerlijk dan, uiterlijk blijf ik - zoals steeds - de rust zelve. Wie is de gelukkige, vraagt u zich natuurlijk af. Wel, mijn grenzeloze bewondering gaat vanaf nu uit naar Louise Bourgeois. Ik denk niet dat ik ooit sterkere beelden gezien heb dan in haar werken. Maar zie je, beste lezer, het is allemaal nogal persoonlijk, dus ga ik er verder niet op in.

Het is precies half twee nu. We slenteren nog wat rond in deze stad straks en nemen dan langzaam afscheid.

Het liefste erg langzaam.

In de Lower East Side kopen we fruit en rusten we uit op een bankje van waaruit we een voetbalveldje aanschouwen. Er wordt gespeeld. 'There's one girl,' zegt een vrouw tegen haar man. Ze glimlachen en kijken elkaar veelbetekenend aan. Het voetballende meisje rent zoals alleen meisjes kunnen rennen op een voetbalveld: alsof haar leven ervan afhangt. Ze scheert heen en weer over het veld, raakt door haar snelheid amper de grond, maar helaas ook amper de bal. Het meisje loopt lelijk. Het enige wat mooi wiebelt is haar paardenstaart. Meisjes horen niet thuis op een voetbalveld, net zomin als ze thuishoren op een koersfiets of achter het stuur van een vrachtwagen. Meisjes horen meisjesachtige dingen te doen. Na het meisjes zijn worden ze vrouw en dat is dan dat. Alleen weet ik niet goed wanneer dat precies gebeurt.

Wat zou Julia zijn? Een vrouw of een meisje?

Julia and Sam, my friend, maken zich klaar om uit te gaan. 'Oh, Sam, what'll I wear tonight?' verzucht Julia semi-wanhopig. Ze diept een minuscuul jurkje uit haar tas - want haar kast heeft ze aan ons verhuurd - en verdwijnt in de badkamer. Enkele minuten daarvoor zeg ik dat we van plan zijn om de dvd te kopen waaraan iedereen hier in dit huis verslaafd is. In de serie proberen 2 Nieuw-Zeelandse jongens hun droom waar te maken in New York. Ze willen 'the ottest rockband on earth' worden. Een komische serie. Dus: niks gaat vanzelfsprekend.

Pieter en ik hebben ons verschalkt op het dakterras. Het wordt te druk in de woonkamer met allerlei hipsters die in en rond de sofa hangen. In de verte zie ik links de Williamsburg Bridge. En rechts de torenhoge kantoorgebouwen van Manhattan. Feestelijk verlicht. Dit dak is heerlijk. Je moet wel even de blazers van de airco wegdenken, dat wel. Het doet me denken aan een videoclip waarin een dakfeestje op zijn einde loopt. De zon komt op 's morgens en een meisje loopt door de halfslapende en dronken massa door. (Charlotte!) Hier zou ik elke zomeravond kunnen doorbrengen. Beneden ons glijden zwarte auto's voorbij waaruit schreeuwerige Latino-muziek knalt. We zullen het lawaai vannacht - terwijl we slapen en wakker worden - nog meermaals horen. (Niettemin slapen we erg goed.) De muziek past bij de buurt, bij de auto met ingeslagen ruiten die al sinds een viertal dagen enorm veel afval verzamelt en bij de brandkraan die enkele kwajongens woensdag of donderdag open gezet hebben waardoor de straat blank kwam te staan. Your average NY neighbourhood dus.

We zijn - ook al kun je het niet meteen opmaken uit wat ik schrijf - volleerde toeristen en bezoeken dus ook Ground Zero. De site is nu een enorme bouwwerf, ontsloten aan het oog door gigantische hekkens. Rond de plek dromt een massa mensen samen. Een modderstroom. Ze willen zo snel mogelijk de trein op. Het is weekend: het werk zit erop.

Het waait hard als we aankomen en even later begint het geweldig te regenen. We vluchten een departmentstore binnen en kopen een paraplu. Een kwartier later schuiven we aan in de rij om het Memorial Center te bezoeken. Ik ben me van geen kwaad bewust en opper nog dat 10 dollar afzetterij is. (Je reinste onzin natuurlijk, maar ik wil een Ipod kopen en ik ben, naar het einde van de reis toe, gierig geworden.)

Tien minuten later word ik doodstil en prikken de tranen genadeloos in mijn ogen. Ik denk eerst nog: verman je, Valerie. Komaan, meid, dit is Amerika. Dit is het land van de pathetiek. Dit is het land van Oprah! Denk aan Judge Judy, aan Dr. Phil of als het echt moet aan Jerry Springer. Het baat niet.

De foto's en de getuigenissen slaan in als een bom. (O, ironie) De tentoonstelling roept immense gevoelens van medeleven op. En het filmpje van de reddingswerken maakt dat ik nog meer op mijn tanden bijt. Ik kijk schichtig om me heen op zoek naar een blik die hetzelfde gevoel verraadt. Pieter! Het is het eerste wat we elkaar zeggen, wanneer we terug buiten komen. Dat het naar de keel grijpt. Ontzettend. Onverwacht.

Dit is wat ik noem mijn 'verdriet voor de wereld'. Het overvalt me bij het bekijken van films. Het overvalt me wanneer iemand me slecht nieuws meldt. Dat iemand, wie dan ook, gestorven of dat iemand gekwetst is door een ongeval. Het overvalt me wanneer ik in de metro een meisje zie. Amper zes. Ze geeft haar huilende broertje de fles. Haar ouders, niet ouder dan 25, concentreren zich op hun GSM. Ze kijken zelfs niet op wanneer het meisje op de arm van haar moder tikt en blijft tikken. Het broertje heeft nogal wat melk gemorst. Het meisje haalt haar schouders op en kruist haar benen als een volwassen vrouw.

Ik huil niet in het herdenkingscentrum, maar het beklemmende gevoel blijft de hele avond sluimeren.

Het is zondagavond. Half elf. Ik mag de laptop van Jay gebruiken. Hij woont hier ook. Hij was de mannenstem toen we dit gebouw binnen wilden komen. Jay is Koreaans. Hij woont hier nog niet zo lang. Hij ontwerpt T-shirts en handtassen. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat hij talent heeft, ik heb nog niks gezien. Maar hij heeft smaak, enorm veel smaak. En hij is ontzettend lief. Ik mag zijn laptop 'any time' gebruiken.

Zondagavond dus. We hebben veel gezien en veel bezocht. Van dat alles komt amper iets op deze blog terecht. We moeten nog naar Central Park en naar Ellis Island.

En ik zou nog moeten schrijven over de mooie jongens en meisjes die op zaterdagavond softbal spelen in McCarren Park. Je vindt ze zo hip niet in Gent of Brussel of Antwerpen of Kortrijk. Over de vreemde vogels in Bedford Street. Over het lekkere eten in Bedford Street, de ene keer duur, de andere keer spotgoedkoop. Over Coney Island waar een pretpark is en freakshows zijn, maar het regende, dus bleven we niet lang. Over de gigantische reclameborden op Times Square. Over de Sex-and-the-City-like-dames die de hele stad bevolken. Over onze wandeling over de Brooklyn Bridge, waar ik dacht in het water te vallen.

Waarom? Zo maar, omdat ik moest doorlopen, niet mocht stilstaan.

Een beetje zoals met 1 been op de stoep en het andere in de goot?

(Voor hen aan wie Kinderen voor Kinderen voorbijging: ... anders ga ik morgen dood.)

Ze keren terug. Naar hun bureaus waarschijnlijk, in dit gigantische gebouw. Ze zijn jong, misschien zelfs jonger dan ik ben, en ze werken in een van de beste musea voor moderne kunst ter wereld, het MOMA. Ongelooflijk moet het zijn, denk ik, om hier te kunnen werken.

Je ziet zo dat van vriendschap of enige andere affiniteit niet echt sprake is. Alleen hun leeftijd en hun werk bindt hen. Verder geldt het recht van de sterkste. Ze verorberen eerst, met uiterst beleefde hapjes, hun slaatje. Pas na de laatste slok ice coffee openen twee meisjes plots een hevige discussie. De anderen blijven op de achtergrond, beamen slechts nu en dan iets en verraden vooral door hun lichaamstaal welk pratend meisje hun voorkeur wegdraagt. Het gesprek gaat over het gidsen van schoolgroepen en van kinderen. Het is niet makkelijk, zeggen ze, en is er vaak een derde speler die in de weg staat tussen het kind en het kunstwerk. De fotocamera!

Oeps, denk ik, betrapt! Want ja, zo ben ook ik dit museum rondgegaan. Met mijn fotocamera in de aanslag om alles te fotograferen wat me opviel. Niet de kunstwerken, nee. Kunstwerken fotograferen is onzin. Ik fotografeerde vooral de indrukwekkende architectuur van het gebouw en ook enkele geeuwende suppoosten. O ja, en een stopcontact. En een bordje met de boodschap dat, als er zich meer dan 734 mensen in deze of gene zaal bevinden, de situatie levensgevaarlijk wordt. En de herinrichting van een zaal die gesloten is voor publiek. Ik zie twee museummedewerkers een enorm werk van Rothko 'presenteren' aan een groepje collega's. Neenee, een beetje meer naar links. Of ja, naar rechts. En nu omhoog, niet te hoog! Grappig, tot ik weggejaagd word door een suppoost. Tot drie keer toe krijg ik een berisping. Het schaamrood stijgt me - zoals vanouds - naar de wangen. Ik maak woeste plannen om me, bij wijze van performance, in een kunstwerk te gooien dat voornamelijk bestaat uit breiwol die over de vloer verspreid ligt. Pieter raadt me het ten stelligste af. Ik buig nederig het hoofd.

Een museum bezoeken vind ik allesbehalve evident. Ik ben dan, denk ik, zoals een kind op schoolbezoek. Ik vind het snel moeilijk en ik word er vaak zo onherroepelijk lamlendig van. Niks van dit in het MOMA, gelukkig. En dat dankzij mijn fotocamera! En de berispingen, waardoor het allemaal wat spannender wordt.

In het MOMA loopt Pieter rustig rond. Nu en dan houdt hij halt voor een werk. Hij kijkt, dus ik ook. Wat zie hij dat ik niet zie? Want hij blijft telkens lang staan. Misschien kijk ik niet goed genoeg. Maar aan de andere kant, hij kent er iets van. Hij weet hoe het werkt. Ik weet het niet. Niet echt. Door sommige zalen gaat hij sneller dan andere. Ik begrijp zijn smaak. Gelukkig maar. Zou het kunnen dat ik het gewoon niet zo begrepen heb op kunst? Ik verveel me hier niet en ik wil niet snelsnel weg, maar ik voel geen grootse dingen als ik naar een werk kijk. Ben ik nu een slecht mens?

Mijn aandacht gaat vooral uit naar de andere bezoekers van het museum. De deuren zijn net geopend - we wilden op tijd zijn en rustig rondkuieren - en toch is het best druk. Ook veel ouders met kleine kinderen. Wat hebben die kinderen aan kunst? Misschien is het iets zoals watergewenning. Wennen aan de enorme hoeveelheid water rondom jou voor je daadwerkelijk leert zwemmen. Wennen aan de ernst (?) van musea vooraleer je werkelijk leert kijken en begrijpen.

Er zijn ook mensen die door het museum heen razen. Wat zien zij? Misschien kijken ze vooral naar de andere bezoekers. Want ze stoppen alleen voor kunstwerken waar genoeg mensen staan, om het belangrijk te laten lijken.

Er zijn overal veel mensen. Ik kan niet ophouden met kijken. Ik krijg nooit genoeg van mensen.

Ook de gedragingen van de zaalwachters bestudeer ik nauwkeurig. Eentje begint een liedje te zingen! Even later is hij het die zegt dat ik geen flits mag gebruiken. I'm not using flash, sir. Nee, hij heeft de Italiaanse bella niet gezien die van elk werk een foto neemt, met enorm veel flits. Een andere leunt geeuwend tegen de muur. Hup, klikkerdeklik, op de foto! Bij de tentoonstelling over Dali (waar we razendsnel doorheen vlammen, hoewel de filmpjes best grappig zijn.) krijg ik enorm veel medelijden met een zaalwachter die, met knikkende knieen, zegt dat de mensen moeten voortmaken. En inderdaad, wat een zootje ongeregeld. Ze staan daar, gedrumd in de gang die de ene zaal van de andere scheidt, zogezegd geinteresseerd, maar ondertussen druk pratend en gesticulerend. De man staart naar de tippen van zijn schoenen. Ik glimlach, uit medeleven. Maar hij ziet het niet. Hij kijkt over de hoofden heen. Wat zou hij toch denken bij het zien van een werk van Dali, Picasso, Matisse, Kirchner of Pollock?

New York Public Library. 41 minutes remaining. 41 minuten dus om iets te schrijven over New York. (Hoe doe je dat?)

Dit is Amerika niet. Of toch, dit is Amerika, maar niet het Amerika dat we de voorbije drie weken gezien hebben.

Probleemloos bereiken we 190 Meserole Street. Een beige gebouw, 4 hoog, gebouwd ergens eind jaren 80. De straten zien er verwaarloosd uit. De huizen slecht onderhouden. Er zitten barsten in het wegdek en op het trottoir. Dat heeft het onkruid de kans gegeven om ook zijn weg te gaan. In de verte klinkt muziek. Spaanse hiphop. De zon schijnt en ik heb het warm. Misschien zit de loodzware rugzak, die ik van mijn rug laat neervallen, daar voor iets tussen. "Yesss?" vraagt een mannenstem wanneer ik op de bel van appartement 15 druk. "Hello, it's Valerie and Pieter," probeer ik met schorre stem. Verlegen, timide. Want het voorbije uur, op de metro van JFK naar Brooklyn, heb ik enorm zitten piekeren. De foto's van Julia op Facebook liegen er niet om. Dit is een jonge, flitsende New Yorkse. Vast geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dat zie je zo. Op elke foto is haar blik er eentje die boekdelen spreekt: ''don't mess around with me.'' Help? Wat als ik weer zo verlegen ben, amper iets zal durven zeggen en bovenal enorm zal stamelen...

De vrees is ongegrond. Julia is enorm vriendelijk en geeft me meteen 'a big hug'. Het appartement is klein, maar erg Friends-achtig ingericht. Waar een eettafel zou moeten staan, bevindt zich een tafelvoetbal. Julia excuseert zich voor de rommel en zegt dat we maar even naar het dakterras moeten - met uitzicht op de Manhattan skyline - om te bekomen van onze tocht hierheen. De angst valt van me af. Dit is goed. Dit is prachtig. Ik jubel inwendig en heb het gevoel dat de week in New York niet meer stuk kan.

Onze uitvalsbasis bevindt zich vlakbij Bedford Avenue, de hipste plek van NY op dit moment. 'Lots of hipsters,' zegt Julia. En in de toon van haar stem hoor je meteen dat zij het er niet op begrepen heeft. Julia is niet hip, Julia is zichzelf. Haar zonnebril is geen Ray Ban, Prada of Gucci, maar een plastic, felgeel dingetje dat ze waarschijnlijk van een straatventer gekocht heeft.

In Bedfor Avenue is iedereen zichzelf, zijn ware zelf. Het lijkt wel een verkleedfeest. Veel jongens hebben enorm kleurige tatoeages op hun armen en benen. Iedereen ziet er rock and roll uit. In een cafe brengt een jongen ons met wijdse gebaren koffie. Hij danst weer weg op de maat van de muziek en gaat tegenover een meisje zitten dat aan het schrijven is. Ik vind het niet erg, dat hij danst, dat hij zijn armen voortdurend rond en om zijn hoofd beweegt. Het lijkt hier zo te moeten zijn.

De omgeving is enorm inspirerend. Het alles-mag-en-kan-gevoel stroomt ook mijn aderen binnen. Het korte shortje dat ik draag, is opeens geen struikelblok meer. (New York is warm , ontzettend warm. Ik heb enorm lang getwijfeld over mijn vestimentaire vestimentariteit: lange broek of korte short. Ik kan me niet voorstellen dat ik zo in Gent zou rondlopen, of in Kortrijk... Het zou mijn zelfvertrouwen alvast niet opkrikken. Maar hier voel ik me goed met mijn shortje en gehavende benen - muggen vind je hier gelukkig niet!)

Geen wonder dat in deze buurt de laatste hippe New Yorkse rockbands ontstaan zijn. Achter Bedford Avenue vind je bouwvallige pakhuizen waar groepjes hun repetitiekot ingericht hebben en waar jongens aan hun auto's sleutelen of met hun vrienden (en honden) op straat rondhangen.

's Avonds eten we in een Thais restaurant. Het interieur is, net zoals de bezoekers, hipper dan hip. Uit de boxen klinkt zware techno, maar het stoort ons vreemdgenoeg niet. Een Aziatisch meisje begeleidt ons naar een tafeltje. Ze is zo dun, zo mooi en zo perfect. Om door een ringetje te halen dus. Ze glimlacht beleefd en trippelt terug naar de deur om opnieuw mensen ergens heen te brengen. Je ziet hoe ze, in het passeren van anderen, zorgvuldig elke aanraking vermijdt. Een ander meisje lijkt een standje te krijgen van de manager. Mijn verbeelding slaat op hol en ik denk aan een boek dat ik gelezen heb over de Japanse mafia...

Deze ochtend zijn we met de metro tot op Union Square gekomen. Mijn mond valt voortdurend open. Het 'net als in de film' gevoel overvalt me op elke straathoek. Dit uurtje in de bibliotheek is een baken. Van rust. Je krijgt hier even de tijd om je indrukken te verwerken, om te begrijpen wat je ziet en waar je bent. En vooral om in te zien wat het je doet. Deze stad heeft een ander ritme dan welke plek ook in Belgie. Ik weet niet of ik hier zou kunnen leven.

Julia verhuurt haar kamer omdat ze een kwetsuur heeft aan haar rug en niet kan werken. Een dokter is te duur, ze heeft geen verzekering. Ze heeft geld nodig. Zo lost ze haar probleem op. Ik vraag haar waar ze zal slapen vannacht. 'Op het dak misschien,' zegt ze, 'of gewoon ergens anders. Ik zie wel. Ik vind wel iets.'

Zo zit iedereen hier in elkaar. Ik hoop oprecht dat iets van die 'way of life' in mij blijft hangen. Ook wanneer ik terug in Kortrijk ben...

We logeren bij Jeanne Moreau! Of toch, bij een frivool dametje dat als twee druppels water op haar lijkt. (Google haar maar even, de gelijkenis is enorm.) Ze viert vandaag samen met haar man en familie hun tigste huwelijksverjaardag. Ze ging naar de kapper deze ochtend, vertelde ze ons gisterenavond. Ze streek met haar -met ouderdomsvlekken bezaaide - hand door haar platinablonde, uitgedunde haren en schudde even uitdagend met haar broze heupen. Men moet er toch goed uitzien op een feest, kirde ze. Haar ogen straalden en je wist meteen dat ze ooit een heel mooie vrouw moest geweest zijn.

Haar man zegt weinig. Hij spreekt moeilijk, hij loopt moeilijk. Alsof hij elk moment in elkaar kan zakken. Het voelt vreemd aan wanneer hij je koffie inschenkt. Je wil de kan van hem overnemen en het zelf doen - hij is zo oud en hij beeft lichtjes -, maar je weet niet of hij dat zal appreciëren. Dus je doet niks. Hij lacht voorzichtig en mompelt iets. Je begrijpt hem moeilijk. Hij jou ook. Zijn taal is een mengelmoes van gebrekkig Frans en Engels. En toch, hij ziet er enorm wijs uit, verstandig. Een professor op rust, zo verbeeld ik me. De universiteit van Quebec ligt hier vlakbij. Aan zo iemand zou je heel veel willen vragen, maar je doet het niet. Je bent een West-Vlaminge, dus: gereserveerd tegenover vreemden.

Het huis waarin we logeren is, net als zijn bewoners, oud en eccentriek. Overladen met zware, donkere meubels, overal tapijten en vergeelde reproducties van oude schilderijen aan de muren. Geen kitsch, eerder de vergane glorie van een zeker Parijse je-ne-sais-quoi.

En dan de stad zelf. Quebec is Europees, erg Europees. Voor het eerst hebben we weer even het gevoel dat we ergens thuishoren, dat we ergens passen. De Amerikaanse en Canadese cultuur van het platteland en de kleinere steden was schreeuwerig, opdringerig. De natuur maakte dat goed. Het slechte weer dan weer niet.
Het weer in Quebec is beter. En in een stad is de regen minder schadelijk. Als het te erg wordt, dan ga je ergens binnen. In een bibliotheek, zoals nu op dit moment. Of in een café straks, waar je koffie kunt drinken en verder lezen in één van de boeken die je kocht voor 25 cent. (Villette - Charlotte Brontë, bijvoorbeeld!)

Gisterenavond trokken we hongerig de oude stad in. We hadden meer dan genoeg van de `hamburger platters` en hoopten op iets lekkers, iets Europees? We zijn gewoontedieren, denk ik dan. Maar aan de andere kant: Indisch of Chinees was even aannemelijk geweest. De eenzijdigheid van de Amerikaanse keuken ligt ons gewoon niet. Net voor het oude centrum vonden we `Le bonnet d`âne`. De enorm vriendelijke dienster had net zo goed in Gent kunnen rondkuieren. En ja, we voelden ons weer thuis. En het eten was lekker. Enorm lekker.

Ik voel me thuis, veel meer dan de voorbije dagen. De aanhoudende regen en de muggen hadden een veel te grote én negatieve invloed op mijn ingesteldheid. Na het handincident kwam er een oogincident. Op een ochtend werd ik wakker met een opgezwollen rechteroog, een zeer misplaatste muggenbeet dus. Ik heb de wereld even verwenst, beste lezer. Ik wou naar huis. Ik had er genoeg van. Ik besloot om vanaf nu nooit meer te kamperen. Maar de volgende dag zag het er weer beter uit. Ik leek een beetje op Tom Yorke van Radiohead en dat riep enkele fijne gedachten op. (Mijn verbeelding slaat nogal op hol, soms...) (En voor de oudere lezers: googel Tom Yorke ook maar even en let op zijn ogen.)

Deze middag - nu is het elf uur - gaan we de oude stad verkennen. Hopelijk blijft de regen uit. En maandag vertrekken we terug naar New York. Julia heeft me gemaild hoe we van JFK naar haar appartement moeten reizen. Ik kijk er enorm naar uit. De stad ligt me beter dan het platteland, de natuur en de bossen. Het maakt meer indruk op me.

De voorbije twee weken zijn enorm snel voorbij gegaan. In mijn herinneringen haal ik heel veel door elkaar. Alsof alle gedachten voor eenzelfde deur ongeduldig staan te springen en wachten om opgeschreven te mogen worden. Niet makkelijk dus, om, telkens ik voor een computer zit, te beslissen wat ik ga schrijven. Ik beslis niets, ik begin er gewoon aan. En straks loop ik op straat rond en denk ik: ach, ik had dat nog moeten schrijven, dat nog moeten vertellen. Nooit grote verhalen, hoor. Altijd kleine dingen die me opgevallen zijn.

En om af te sluiten: een bescheiden bekentenis. Ik had (had!) heimwee, de laatste dagen. Hmhmja. Heimwee naar alles en iedereen thuis. De dingen, plaatsen en mensen met wie je vertrouwd bent. Ik ben geen groot reiziger, maar toch: ik geniet van alles wat ik zie en hoor. Stilzwijgend.

A la prochaine!